نرخ رسمی بیکاری در سال ۱۴۰۴ به ۷/۵ درصد رسید که پایین‌ترین میزان از سال ۱۳۸۴ تاکنون محسوب می‌شود، اما این اصلا نشانه خوبی نیست.
کاهش نرخ بیکاری در شرایط فعلی، نه به دلیل رونق و بهبود شرایط اشتغال، بلکه نشان‌دهنده رکود و خروج ناامیدانه نیروی کار از بازار رسمی است. شاخص بیکاری تنها شامل کسانی است که آماده و جویای کار هستند؛ بنابراین افرادی که به دلیل ناامیدی از یافتن شغل یا بی‌نیازی از کار از بازار خارج شده‌اند، در آمار بیکاری لحاظ نمی‌شوند.
هم‌اکنون حدود ۶۰ درصد از جمعیت بالای ۱۵ سال در ایران جزو جمعیت غیرفعال هستند که این نسبت بالاترین میزان در ۲۰ سال گذشته است. نسبت اشتغال به جمعیتِ در سن کار، از بیش از ۴۰ درصد در سال ۱۳۹۸ به کمتر از ۳۸ درصد در سال ۱۴۰۴ کاهش یافته که نشان‌دهنده کوچک‌تر شدن بازار کار است.
در چنین شرایطی، کاهش نرخ بیکاری بسیار گمراه‌کننده است. این شاخص نه‌تنها نشانگر رونق بازار کار نیست، بلکه نشان از کوچک شدن بازار کار و فعالیت اقتصادی دارد.
