تهران در سال ۱۴۰۴ دو تصویر متفاوت از وضعیت اقتصادی خانوارها به نمایش گذاشت؛ این استان با ثبت تورم سالانه ۴۳.۸ درصدی، کمترین تورم کشور را تجربه کرد، اما هم‌زمان بیشترین نابرابری درآمدی را در میان استان‌ها داشت. شکاف درآمدی خانوارهای تهرانی همچنین به بالاترین سطح خود در ۹ سال گذشته رسید.
بر اساس گزارش مرکز آمار، ضریب جینی کشور در سال ۱۴۰۴ به ۰.۳۷ رسیده است؛ شاخصی که برای سنجش میزان نابرابری در توزیع درآمد استفاده می‌شود. هرچه ضریب جینی به عدد یک نزدیک‌تر باشد، درآمدها نابرابرتر توزیع شده‌اند.
در میان استان‌های کشور، تهران با ضریب جینی ۰.۴۰ در رتبه نخست نابرابری درآمدی قرار گرفته است. پس از آن، سیستان‌وبلوچستان با ۰.۳۹۷ و گلستان با ۰.۳۷ بیشترین نابرابری را داشته‌اند. در مقابل، کرمان با ضریب جینی ۰.۲۵ و قزوین با ۰.۲۶ کمترین میزان نابرابری درآمدی را ثبت کرده‌اند.
البته ضریب جینی به‌تنهایی نشان نمی‌دهد که مردم یک استان فقیرتر یا ثروتمندتر هستند؛ این شاخص صرفاً میزان فاصله در توزیع درآمد میان خانوارها را مشخص می‌کند.
در بخش تورم نیز تهران در نقطه مقابل جدول نابرابری قرار گرفته است. تورم سالانه این استان در سال ۱۴۰۴ معادل ۴۳.۸ درصد بوده که حدود ۶.۸ واحد درصد کمتر از تورم ۵۰.۶ درصدی کل کشور است. در سوی دیگر، کردستان با تورم ۵۹ درصدی بیشترین افزایش سالانه قیمت‌ها را تجربه کرده است.
این آمار نشان می‌دهد پایین‌تر بودن تورم لزوماً به معنای توزیع عادلانه‌تر درآمد نیست. برای ارزیابی دقیق‌تر فشار اقتصادی بر خانوارها، باید تغییر هزینه‌های ضروری مانند مسکن، خوراک و حمل‌ونقل را در کنار سطح درآمد گروه‌های مختلف بررسی کرد. به این ترتیب، تهران در سال ۱۴۰۴ هم کم‌تورم‌ترین استان کشور بود و هم بیشترین شکاف درآمدی را تجربه کرد.
