دومین نشست کمیته بازار آزاد فدرال (FOMC) به ریاست کوین وارش با تصمیم حفظ نرخ بهره در محدوده ۳.۵ تا ۳.۷۵ درصد و رأی ۹ موافق در برابر ۳ مخالف به پایان رسید. با این حال، آنچه بیش از خود تصمیم توجه بازارها را جلب کرد، اظهارات مبهم رئیس جدید فدرال رزرو و واکنش متفاوت سرمایهگذاران به آن بود.
پس از نشست، بازارها از یک سو احتمال افزایش نرخ بهره در نشست بعدی را کاهش دادند؛ بهطوری که بر اساس ابزار CME FedWatch، احتمال ثابت ماندن نرخ بهره به ۴۵ درصد رسید. از سوی دیگر، بازده اوراق خزانهداری ۳۰ ساله آمریکا به بالاترین سطح خود از سال ۲۰۰۷ صعود کرد، در حالی که بازده اوراق دوساله کاهش یافت. این رفتار متناقض نشان میدهد سرمایهگذاران انتظار دارند فدرال رزرو در کوتاهمدت اقدامی برای افزایش نرخ بهره انجام ندهد، اما در صورت تداوم تورم، در آینده ناچار به سیاستهای انقباضی شدیدتری شود.
بخش مهمی از انتقادها به عملکرد وارش به نبود شفافیت در پیامهای او بازمیگردد. رئیس فدرال رزرو حاضر نشد توضیح دهد تحت چه شرایطی افزایش نرخ بهره را ضروری خواهد دانست و همچنین تأکید کرد که دیگر قصد ندارد از سیاست «راهنمایی آیندهنگر» (Forward Guidance) استفاده کند؛ رویکردی که در سالهای گذشته برای ارائه چشمانداز سیاست پولی به بازارها به کار گرفته میشد. او معتقد است این سیاست انعطافپذیری بانک مرکزی را کاهش داده است.
اظهارات وارش درباره تورم نیز با واکنش منفی اقتصاددانان همراه شد. او با وجود کاهش شاخص قیمت مصرفکننده (CPI)، همچنان تورم را بالا توصیف کرد و حتی احتمال بازنگری در استفاده از شاخص PCE بهعنوان معیار اصلی سیاست پولی را مطرح کرد. این موضع، ابهام بیشتری درباره مسیر آینده تصمیمات فدرال رزرو ایجاد کرد.
تحلیلگران مؤسسات بزرگی مانند جیپی مورگان و AllianceBernstein معتقدند این ابهامها میتواند اعتبار وارش در مهار تورم را زیر سؤال ببرد. هرچند رئیس فدرال رزرو تنها یکی از ۱۲ عضو رأیدهنده کمیته است، اما افزایش تعداد مخالفان حفظ نرخ بهره نشان میدهد اگر دادههای اقتصادی بهبود پیدا نکند، اختلافنظرها در جلسات آینده نیز ادامه خواهد داشت. این امر میتواند در نوسانات جدیدی در بازارهای مالی جهان مخصوصا قیمت طلا ایجاد کند.
