بررسی تازه‌ترین داده‌های مرکز آمار ایران نشان می‌دهد شاخص فلاکت کشور در پایان سال ۱۴۰۴ به ۵۸.۱ واحد رسیده که بالاترین سطح در پنج سال گذشته محسوب می‌شود.
این شاخص که از مجموع نرخ تورم و نرخ بیکاری به دست می‌آید، بیانگر افزایش چشمگیر فشار معیشتی بر خانوارهاست. اگرچه نرخ بیکاری سالانه با کاهش اندکی به ۷.۵ درصد رسید، اما جهش تورم سالانه به ۵۰.۶ درصد باعث شد اثر این بهبود محدود در بازار کار عملاً از بین برود.
بررسی روند پنج‌ساله شاخص فلاکت نشان می‌دهد این شاخص پس از کاهش تدریجی در سال‌های ۱۴۰۲ و ۱۴۰۳، در سال ۱۴۰۴ بار دیگر جهش کرد و از تمامی سطوح ثبت‌شده از سال ۱۴۰۰ تاکنون فراتر رفت. کارشناسان معتقدند عامل اصلی این افزایش، رشد شدید تورم بوده است؛ به‌گونه‌ای که حدود ۸۷ درصد از شاخص فلاکت سال ۱۴۰۴ به تورم و تنها ۷.۵ واحد آن به نرخ بیکاری مربوط می‌شود.
آمارهای استانی نیز از توزیع نامتوازن فشار اقتصادی در کشور حکایت دارد. خوزستان با ثبت شاخص ۶۷.۸ واحدی در صدر استان‌های دارای بیشترین فشار معیشتی قرار گرفته است. پس از آن، کردستان، ایلام، لرستان و کرمانشاه بیشترین شاخص فلاکت را ثبت کرده‌اند. در برخی از این استان‌ها نرخ بالای بیکاری و در برخی دیگر تورم شدید، عامل اصلی افزایش فشار اقتصادی بوده است.
در مقابل، تهران با شاخص ۵۰.۲ واحدی کمترین میزان فلاکت اقتصادی را در میان استان‌ها داشته است. پس از تهران، خراسان جنوبی، بوشهر، قم و کرمان در زمره استان‌های دارای فشار کمتر قرار دارند. با این حال، فاصله ۱۷.۶ واحدی میان تهران و خوزستان و قرار گرفتن ۲۳ استان بالاتر از میانگین کشوری نشان می‌دهد فشار تورم و بیکاری در سراسر ایران به شکل یکسان توزیع نشده و شکاف معیشتی میان استان‌ها همچنان قابل توجه است.
