بازار سرمایه در تابستان ۱۴۰۵ شاهد ورود حدود ۱۰۰ همت پول حقیقی به سهام، صندوق‌های سهامی، صندوق‌های طلا و درآمد ثابت بود؛ اما مقصد اصلی این نقدینگی، برخلاف بازدهی بازارها، صندوق‌های درآمد ثابت بود.
بررسی جریان پول نشان می‌دهد بیش از ۶۳ درصد نقدینگی حقیقی وارد صندوق‌های درآمد ثابت شد؛ در حالی که سهم سهام و صندوق‌های سهامی حدود ۲۰.۵ درصد و سهم صندوق‌های طلا ۱۶.۱ درصد بود. این اتفاق در شرایطی رخ داد که صندوق‌های درآمد ثابت طی سه ماه حدود ۷.۳ درصد بازدهی داشتند؛ رقمی بسیار پایین‌تر از رشد سایر دارایی‌ها.
در همین بازه، شاخص کل بورس حدود ۳۹.۸ درصد، دلار ۴۶.۱ درصد، طلای ۱۸ عیار ۴۸.۱ درصد و سکه امامی حدود ۴۷.۶ درصد رشد کردند. صندوق‌های طلا نیز نزدیک ۵۰ درصد بازدهی داشتند و گواهی سپرده شمش طلا با رشد ۵۲.۲ درصدی حتی عملکرد بالاتری ثبت کرد.
یکی از نکات مهم تابستان، فاصله قابل توجه بین رشد طلای داخلی و انس طلای جهانی بود. اونس طلا در این مدت فقط ۳.۱ درصد افزایش یافت، در حالی که طلای ۱۸ عیار نزدیک ۴۸ درصد رشد کرد. همزمان، دلار از حدود ۱۵۹.۶ هزار تومان به ۲۳۳.۲ هزار تومان رسید و بیش از ۴۶ درصد بالا رفت. بنابراین رشد طلای داخلی را نمی‌توان صرفاً با افزایش قیمت جهانی توضیح داد و جهش نرخ ارز نقش مهمی در آن داشت.
در مجموع، جریان نقدینگی نشان می‌دهد سرمایه‌گذاران در تابستان رویکردی چندگانه داشتند؛ بخشی برای کاهش ریسک به درآمد ثابت رفت، بخشی در رشد بازار سهام مشارکت کرد و بخشی نیز برای همراهی با رشد طلا و ارز به صندوق‌های طلا اختصاص یافت.
