بررسی روند رشد اقتصادی فصلی ایران از سال ۱۴۰۲ نشان می‌دهد که نرخ رشد اقتصادی پس از ثبت ارقام بالاتر در سال ۱۴۰۲ و ابتدای ۱۴۰۳، به‌تدریج وارد مسیر نزولی شده است. رشد اقتصادی که در برخی فصل‌ها به محدوده ۵ تا ۶ درصد رسیده بود، در ادامه کاهش پیدا کرده و در فصل‌های اخیر حتی به محدوده منفی وارد شده است.
این روند در حالی رخ می‌دهد که هم‌زمان بحث‌هایی درباره قیمت بنزین، پرداخت یارانه و توزیع کالاهای حمایتی مطرح است. با این حال، منتقدان سیاست‌های توزیعی معتقدند کاهش قیمت یک کالا یا ارائه رایگان برخی کالاها، به‌تنهایی نمی‌تواند مسئله فقر را حل کند؛ چرا که رفاه خانوار در نهایت به قدرت خرید، درآمد واقعی، اشتغال و میزان تولید در اقتصاد وابسته است.
در این نگاه، اگر رشد اقتصادی تضعیف شود و درآمد واقعی خانوارها افزایش پیدا نکند، سیاست‌های حمایتی ممکن است تنها بخشی از فشار هزینه‌ها را برای مدتی کاهش دهند و جایگزین افزایش پایدار قدرت خرید نشوند.
به همین دلیل، افت رشد اقتصادی در کنار تورم بالا می‌تواند فشار بیشتری بر سطح رفاه خانوارها وارد کند؛ موضوعی که اهمیت سیاست‌های افزایش تولید و درآمد واقعی را پررنگ‌تر از اقدامات مقطعی می‌کند.
